مو براش فردا شدم، به گذشته میرسید

هیچ پدر یا مادری فکر نمیکنه بد بچهش رو داره تربیت میکنه. هیچ معلم یا استادی، فکر نمیکنه بد تدریس میکنه، هیچ مدیری فکر نمیکنه مدیریت خوبی نداره. هیچ رستورانی فکر نمیکنه غذای بدی داره به مردم ارائه میده. هیچ نویسنده یا نقاش یا کارگردانی فکر نمیکنه اثر هنریش خوب نیست یا در مقیاس وسیعتر، هیج دولتی فکر نمیکنه داره بد کشور رو اداره میکنه. در واقع، هر کس خدماتی ارائه میده، همیشه سعی میکنه بهترینش باشه و فکر میکنه واقعا داره صدش رو برای انجام اون کار میذاره و همه چیز مرتبه اما این فامیل و افراد جامعهن که قضاوت میکنن یه بچه چه تربیتی داره. این دانشآموزان/دانشجویان هستن که میتونن یه معلم یا استاد یا مدیر رو قضاوت کنن. مشتریان یه رستوران هستن که میتونن بگن این غذا خوب نیست. از بازخورد اکثر مردم، میشه متوجه شد یک اثر هنری خوبه یا نه یا مردم و کیفیت زندگیشون مشخص میکنه دولت خوب کارش انجام میده یا نه. نه این که "من" معیار قضاوت نباشه ولی معیار کافیای نیست. تلخه ولی به نظرم باید با این واقعیت کنار اومد...