يادآوري ٣

مي دوني... خب چند شبانه روز به اين فكر كردم چرا تا اين حد دوستش داشتم. يك روز، تمام چيزهايي كه باعث شده بود به نظرم آدم جذابي بياد رو توي ذهنم ليست كردم و سعي كردم شبيهش باشم. روزهاي زيادي صبر كردم و بالاخره شباهتامون زياد شد. كم كم ديگه اونقدر ازش خوشم نمي اومد، چون خودم به اندازه ي اون قابل تحسين بودم. روزها گذشت تا يه روز به خودم اومدم و ديدم ديگه دوستش ندارم، چون فهميده بودم هر چيزي كه ازش خوشم مياد مي تونه توي وجود خودم شكل بگيره؛ پس رهاش كردم و به خودم گفتم هيچوقت يادت نره كه عشق و دوست داشتن براي آدم هاي اين دنيا خلق نشده، چون اين آدم زميني ها فقط لايق تحسينن؛ اون هم به اين خاطر كه تلاش كني از كنارشون با سرعت بيشتري بدوي...