ادا

همکلاسی کلاس زبانم بود و حدود دو سالی بود که ازش خبر نداشتم. بعد از دو سال به من پیام داده و در همون پیام اول پرسیده "مهاجرت کردی؟" و وقتی جواب رو شنید، گفت: "من دو هفتهست اومدم." مکالمه به نحوی ادامه پیدا میکنه و به خاطر بستن مکالمه، بهش تبریک گفتم و در جواب؟! گفت "نمیدونم چرا به هرکس میگم مهاجرت کردم، بهم تبریک میگه. به نظر خودم که اَچیومنت! -دستاورد- خاصی نیست و تبریک نداره. مهم اینه که آدم بتونه دووم بیاره." من هم گفتم: "به نظرم به نسبت دو هفته، خیلی نقیض صحبت میکنی و اظهارنظر میکنی. مسلما دستاورد خاصی نیست و من از روی ادب تبریک گفتم." اما چیزی که برام جالبه اینه! چرا انقدر در ادا خلاصه میشیم؟ وقتی دو هفته پات به یه کشور دیگه رسیده و هر دو سه روز یک بار استوری میذاری که داری ارشد میخونی و بعد از دو سه سال به یه آشنای دور پیام میدی که بگی مهاجرت کردم، چرا میخوای وانمود کنی برات مهم نیست؟! اگه انقدر مهمه، چرا از جشن گرفتن خجالت میکشی و اگه مهم نیست چرا به کسی هم که دو ساله خبری ازش نداری، میخوای اطلاع بدی مهاجرت کردی؟!

واقعا فقط ادا، ادا، ادا...