حس میکنم محتوای همه چیز ته کشیده. نه شوقی برای دیدن فیلم جدید و عکسهای جدید مونده، نه ذوقی برای خوندن کتابهای جدید و پستها و وبلاگهای جدید و نه اشتیاقی برای رفتن به کافه و رستوران و مکانهای جدید... انگار هر چیز خوبی بوده از گذشتهست و مابقی آثار، 1 و تکرارن. این وسط چند تا اثر غیرتکراری وجود داره که یا با سلیقه آدم منطبق نیست، یا هم از بس پدیدآورنده سعی کرده اثرش تکراری نباشه، رگههایی از تکرار اثر قدیمی رو توی ذهن آدم، پدید میاره.
دنیا برام چیزی نیست جز تکرار، تکرار، تکرار...
برچسب:
نویسنده: نیکی اسماعیلی